Myanmar-header

Drie weken lang reisde ik in 2010 door dictatuur Myanmar. Het was toen verkiezingstijd en de sfeer was gespannen. Buitenlandse journalisten waren absoluut niet welkom en daarom had ik een ander beroep op mijn visumaanvraag gezet. Ik was namelijk helemaal niet in Myanmar om te werken, maar gewoon als toerist. Blijkbaar heeft de geheime dienst informatie over mij ontdekt waarvan ik zelf niet wist dat ik het met anderen gedeeld had…

Dictatuur Myanmar

Een dag voor mijn vertrek uit Myanmar ging ik ’s avonds even wat eten bij mijn favoriete Indiase straatstalletje. Het was al donker, maar ik had me tot nu toe geen seconde onveilig gevoeld in dit land. Tijdens het eten maakte mijn buurman, die er al zat toen ik aankwam, een praatje met me. Hij vroeg hoe ik heet, wat voor werk ik deed, et cetera. Hij stelde persoonlijke vragen, maar liet over zichzelf weinig los. Best vreemd eigenlijk. Na een tijdje stonden hij en zijn vrouw op en liepen weg.

Achtervolging

Eénmaal klaar met eten maakte ik nog een rondje door de stad. Er bekroop mij een vreemd gevoel dat iemand me volgde. Ik draaide me om en zag een paar meter achter mij een oude man verschrikt stilstaan. Ik besloot nog een paar meter door te lopen, dan weer terug de straat in te lopen en te kijken of de oude man zich ook zou omdraaien. En ja hoor! Hij kwam achter me aan!

Voor het eerst voelde ik me heel erg ongemakkelijk. Ik maakte vaart en liep via een flinke omweg naar mijn hotel toe. Met stevige pas liep ik in de zijstraat van mijn hotel, toen ik voetstappen achter me hoorde. Een jongen van mijn leeftijd liep blijkbaar nog harder dan ik, naast me lopen en vroeg “Are you looking for the Riverview Hotel? It’s in the next street!” en hij liep door.

Die nacht heb ik nauwelijks geslapen. Zouden ze erachter zijn gekomen dat ik journalist ben? Laten ze me morgen het land nog wel uit?

Spionage

Met klamme handen stapte ik in de bus. “Als ik maar door de douane kom, als ik het land maar uit kom..” herhaalde ik continue in mijn hoofd. De bus zat halfvol, naast mij was nog een plekje vrij. Tot nu toe leek alles goed te gaan.

Halverwege de busrit naar het vliegveld stapte er een jongen in, weer van ongeveer mijn leeftijd. Hij stelde vragen aan mij, zoals hoe ik heet en wat voor beroep ik had. Ik gaf hele andere antwoorden dan aan de man bij het eten gisteren, gewoon om hem te testen. Maar welk antwoord ik ook gaf, hij wist wel beter en gaf hints in de richting van mijn daadwerkelijke naam en beroep.

HOE wisten die mensen alles over mij? Hielden ze een soort database bij ofzo? En sloegen ze daarin elk gegeven antwoord op? Liepen toevallig heel veel mensen in dit land rond met een kopie van mijn foto, zodat ze me konden herkennen en meer informatie konden verzamelen?

Mijn ontsnapping

Bij de douane gedroeg ik me zo normaal mogelijk. Zonder problemen kwam ik het land uit. Pfiew, wat een opluchting…

Ik moet zeggen dat ik er wel paranoia van werd. Ik heb daarna heel veel dingen van het internet gewist en was zelfs bang dat ze achter mijn familie aan zouden komen! Best raar om te merken wat een dictatuur met je doet…

Meer informatie en tips naar aanleiding van mijn backpack-avontuur in Myanmar vind je hier.

DSCF5296
DSCF5899
DSCF5672
DSCF5905
DSCF5327
DSCF5710

0

 likes / 0 Comments
Share this post:

comment this post


Click on form to scroll

Archives

> <
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec
Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec